Αναρτήσεις

Προβολή αναρτήσεων από 2022

Δώδεκα χρόνια Cinefil

Εικόνα
 Νοέμβρης 2010-Νοέμβρης 2022 12 χρόνια Cinefil Blog Ένας ακόμα Νοέμβρης, φίλες και φίλοι, σηματοδοτεί το πέρασμα αυτού εδώ του ιστολογίου μέσα στον επετειακό χρόνο. Είναι ο δωδέκατος Νοέμβρης από εκείνη εκεί την πρώτη ανάρτηση, με την οποία, το εσωτερικό μου μεράκι για την τέχνη του κινηματογράφου, μετουσιώθηκε σε τούτο εδώ το μπλογκ. Αυτό εδώ είναι ένα ιστορικό απόσπασμα της πρώτης εκείνης ανάρτησης, η οποία και έγινε στον τότε φιλόξενο χώρο του Pathfinder. Έτσι ξεκίνησε αυτό το μαγικό, υπέροχο ταξίδι στον κόσμο της έβδομης τέχνης, η οποία από τα παιδικά μου χρόνια, "βασάνιζε" τον ψυχικό μου κόσμο και κέντριζε τη φαντασία και τα συναισθήματά μου. Ο κόσμος του κινηματογράφου, σε όλες του τις εκφάνσεις (σινεμά, τηλεόραση), είναι ένα μέσο για ένα απίθανο και εκπληκτικό ταξίδι σε τόπους και χρόνους απρόσιτους στην πραγματική ζωή. Ο κόσμος του κινηματογράφου, δίνει τη δυνατότητα σε μάς, ως θεατές, να ταυτιστούμε με χαρακτήρες και ρόλους, που δεν θα μπορούσαμε ποτέ να έχουμε στην

"Αντίο Κρίστοφερ Ρόμπιν" (Good bye Christopher Robin) Ένα τρυφερό ιστορικό φιλμ για τις συνθήκες που γέννησαν το θρυλικό Γουίνι το αρκουδάκι

Εικόνα
  "Αντίο Κρίστοφερ Ρόμπιν" "Good bye Christopher Robin" Φίλες και φίλοι του Cinefil, σήμερα θα ταξιδέψουμε κάπου στην εποχή αμέσως μετά τον δολοφονικό Α' Παγκόσμιο πόλεμο, αυτήν την άδικη και μάταιη ανθρωποσφαγή. Θα σταθούμε στην ιστορία μιας οικογένειας. Αυτής του Άγγλου συγγραφέα Άλαν Αλεξάντερ Μιλν (A.A.Miln) , της γυναίκας του Δάφνης και του μικρού τους γιού Κρίστοφερ Ρόμπιν (Christopher Robin). Μιας οικογένειας, που η ιστορία και η σχέση κύρια του πατέρα και του μικρού γιου, έφερε στην παγκόσμια λογοτεχνία έναν μικρό χαρακτήρα "κόμικ", που ακόμα και σήμερα, χαρίζει αγάπη και συντροφιά σε εκατομμύρια μικρά παιδιά, μικρά και μεγάλα. "Γουίνι το αρκουδάκι" Ένας μικρός λούτρινος αρκούδος, ο οποίος γεννήθηκε μέσα από αυτήν την ιστορία της συγκεκριμένης οικογένειας, θα την δούμε μέσα από την αφήγηση και την πλοκή της εξαίρετης αυτής κινηματογραφικής ταινίας, που αποτελεί ένα ρεσιτάλ ανθρώπινης ευαισθησίας, αισθητικής και συναισθημάτων. Ο Γουίνι

Κώστας Καζάκος: η τελευταία πράξη επί σκηνής

Εικόνα
 Κώστας Καζάκος Η τελευταία πράξη επί σκηνής Θα ήταν πίσω κάπου στα 2007, στα μακρινά εκείνα χρόνια, που είχαμε ακόμα την πολυτέλεια να παρακολουθήσουμε μια θεατρική παράσταση. Ήταν τότε λοιπόν, που στο θέατρο Καρέζη, είχαμε την ευλογία να ζήσουμε και να απολαύσουμε μια θεατρική μεγάλη παράσταση. Το έργο του Άρθουρ Μίλερ "Ήταν όλοι τους παιδιά μου" με έναν υπέροχο θίασο: ΚΩΣΤΑΣ ΚΑΖΑΚΟΣ, Αφροδίτη Γρηγοριάδου (αείμνηστη), Αλεξάνδρα Παλαιολόγου, Κωνσταντίνος Καζάκος, Ιωσήφ Μαρινάκης, Γεράσιμος Μιχελής, Κωνσταντίνος Καρβέλης, Τζούλη Σούμα, Ειρήνη Χέλιου. Αμέσως μετά τη λήξη της παράστασης, οι κόρες μας τότε, στα 14 και στα 11 ήθελαν να κατέβουμε στα καμαρίνια των ηθοποιών για να ζήσουν το βίωμα με αυτούς που αγαπούσαν (Τότε μεσουρανούσε η "Βέρα στο δεξί" με τους δύο Καζάκους πρωταγωνιστές). Ήρθε τότε λοιπόν η μεγάλη στιγμή να μπούμε στο καμαρίνι του Κώστα Καζάκου.  Ένας επιβλητικός άντρας, με το γνωστό του "εκτόπισμα" και ύφος, κατάκοπος, περίμενε στωικά, μέχρ

Μάρθα Καραγιάννη: Το "χρυσό" κορίτσι του Ελληνικού κλασικού σινεμά

Εικόνα
  "...Η Μάρθα, το χρυσό μου το κοριτσι... Δεν μετράειποτέ με το υποδεκάμετρο το ρόλο. Δεν την ενδιαφέρει πόσο μεγάλος είναι αλλά πόσο ενδιαφέρον έχει. Τι δυνατότητες έχει, ώστε να παίξει η ίδια, να δημιουργήσει. Κι αυτό αποδείχτηκε πολυ καλά στο θέατρο, όταν έπαιξε τη γριά στο -Αρσενικό και παλιά δαντέλα- Όταν δηλαδή δεν ήταν ακόμα η ηλικία της τόσο προχωρημένη για να παίξει αυτό το ρόλο..." Γιάννης Δαλιανίδης για τη Μάρθα Καραγιάννη  "Ο κινηματογράφος, τα πρόσωπα κι εγώ" Γεννήθηκε στις 6 Νοέμβρη 1939 στον Πειραιά-Έφυγε στις 18 Σεπτέμβρη 2022, σε ηλικία 83 ετών. Η γλυκιά μας Μάρθα. Αυτό το λαμπερό κορίτσι με τα πανέμορφα μάτια, με το ηδονικό σώμα γυναίκας βγαλμένης από μια πάστα αισθητικής πλούσιας και εκφραστικής. Ένα κορίτσι στον ήλιο, που γέμισε όμορφες και χαμογελαστές στιγμές τη ζωή μας και τον ελεύθερο χρόνο μας. Έκλεισε και εκείνη την πόρτα του παρόντος χρόνου και ζωής περνώντας στην αθανασία, στις μνήμες, στη νοσταλγία. Για δεκάδες χρόνια γέμιζε όλες τις σκη