Τετάρτη, 20 Σεπτεμβρίου 2017

Η ΖΩΪΤΣΑ που ΛΑΤΡΕΨΑΜΕ (Μέρος 1ο)


ΖΩΗ ΛΑΣΚΑΡΗ

(Κανονικό όνομα: Ζωή Κουρούκλη)

Γεννήθηκε στις 12 Δεκέμβρη 1944 στη Θεσσαλονίκη
Έφυγε στις 18 Αυγούστου 2017 στο Πόρτο Ράφτη, στα 72 της χρόνια από έμφραγμα του Μυοκαρδίου


Τι να πει τώρα κανείς για τη Ζωίτσα που λατρέψαμε...!
Ένα αθώο νεανικό κοριτσίστικο πρόσωπο.
Ένα χαμόγελο που ανέδυε αγνότητα αλλά και άκρατο αισθησιασμό
Ένα πρόσωπο που μπορούσε να παντρέψει την εφηβική ξεγνοιασιά με το εκδικητικό πάθος.
Μια Γυναίκα που μπορούσε να προκαλέσει απανωτά κύματα οργασμού στον αντρικό πληθυσμό.
Ένα στύλ που δεν ξέρεις πως να το χαρακτηρίσεις κινηματογραφικά: Να την αποκαλέσεις "γυναίκα-δηλητήριο" (Femme Fatale) ; να την δεις σαν εκρηκτική "Λολίτα" που είναι ικανή να διαλύσει κάθε αντίσταση στο διάβα της ; ή να την απολαύσεις λαμπερή σαν sugar girl στα πρότυπα της Mairilyn και των Musicals του μεγάλου της δασκάλου, του Γιάννη Δαλιανίδη ;


Η Ζωίτσα ήταν όλα αυτά μαζί και ξεωριστά.
Είχε μια πολύ μεγάλη ερμηνευτική δυνατότητα να μπορεί να συνθέτει παντελώς διαφορετικούς ρόλους κινούμενη με χαρακτηριστική άνεση στα δύο άκρα, στην εικόνα της καλής, αγνής και τρυφερής Γυναίκας ως τις παρυφές της κολασμένης αμαρτίας και της εκδίκησης.


Όλα ξεκίνησαν εκείνο το λαμπερό καλοκαιρινό βράδυ του Σαββάτου στις 20 Ιούνη 1959, στα "Αστέρια" της Γλυφάδας, όπου η νεαρά Ζωή Κουρούκλη παίρνει μέρος στα Καλλιστεία με τον αριθμό 12 και με το ψευδώνυμο "Αμαρυλλίς".
Παρουσία του Λάμπρου Κωνσταντάρα, της Χριστίνας Σύλβα και άλλων τότε σταρ εκείνης της εποχής και με το κοινό "στον αέρα" εκλέγεται αναμφισβήτητα "Μις Ελλάς".



Αμέσως μετά, στις 26 Ιούλη, παίρνει μέρος στα Διεθνή Καλλιστεία στο Long Beach των ΗΠΑ, υποψήφια "Μις Υφήλιος".


Το κορίτσι με τα λαμπερά μάτια και το διαπεραστικό βλέμμα θα ήταν αδύνατον να αφήσει ασυγκίνητο τον άνθρωπο που εκείνη την εποχή έχτιζε τη χρυσή εποχή του Ελληνικού Κινηματογράφου, τον ΓΙΑΝΝΗ ΔΑΛΙΑΝΙΔΗ αλλά και συνάμα του ΦΙΝΟΥ.

Η Συνωνυμία της με την εξαίρετη τραγουδίστρια και ξαδέλφη της Ζωή Κουρούκλη οδηγούσε τους μέντορές της στην αναζήτηση κάποιου εναλλακτικού ψευδώνυμου. Ποιος άλλος ; φυσικά ο δαιμόνιος Δαλιανίδης της έδωσε ένα "Ιταλικό" επώνυμο, το "Λάσκαρη" με το οποίο ξεκινάει το μεγάλο και αλησμόνητο ταξίδι της στον λαμπερό και μαγικό κόσμο του κλασικού Ελληνικού Κινηματογράφου.


Ο Μεγάλος της μέντορας, ο Γιάννης Δαλιανίδης, στην κυριολεξία την πετάει όχι απλά στα βαθιά αλλά στον ωκεανό των ερμηνευτικών προτύπων.
Σε ένα Σινεμά, όχι απλά τολμηρό για τα άκρως συντηρητικά και φοβικά ήθη εκείνης της εποχής για την Ελληνική Κοινωνία του 1960 αλλά και προκλητικά απέναντι στην ψευτοηθική που χαρακτήριζε τους μικροαστούς "νοικοκυραίους" της εποχής.

Η Ζωή Λάσκαρη, έχοντας μια χαρισματική αίσθηση άγνοιας κινδύνου, εισβάλλει με σοκαριστικό τρόπο στις κινηματογραφικές αίθουσες και στα σπίτια, όμορφη, γυμνή, ερωτική, τρυφερή, γίνεται το αντικείμενο της εκμετάλλευσης, της εκπόρνευσης ενός σάπιου συστήματος ηθών και προκαλεί κύματα ερωτικών πόθων στον αντρικό αλλά κρυφά και στον γυναικείο πληθυσμό λιγότερο.


Ποια άλλη αλήθεια Ελληνίδα πρωταγωνίστρια, το 1960, θα γύριζε τέτοια σκηνή ;

ΦΙΛΜΟΓΡΑΦΙΑ

Η Πρώτη της ταινία είναι το 1961 έχουσα τον πρώτο γυναικείο ρόλο στον συγκλονιστικό:

"ΚΑΤΗΦΟΡΟΣ" του Γιάννη Δαλιανίδη δίπλα σε πολύ μεγάλα ονόματα:  ΠΑΝΤΕΛΗ ΖΕΡΒΟ, ΕΛΕΝΗ ΖΑΦΕΙΡΙΟΥ, ΝΙΚΟ ΚΟΥΡΚΟΥΛΟ.

Η Είσοδός της στα Κινηματογραφικά δρώμενα κάνει στην κυριολεξία πάταγο και ο Γιάννης Δαλιανίδης με την FINOS FILMS υποβάλλει το κοινό σε Σκωτσέζικα ντουζ στην κυριολεξία αλλάζοντας τα ερμηνευτικά πρότυπα της ΖΩΗΣ ΛΑΣΚΑΡΗ με τρόπο απίθανο.

Από το γκρίζο και "κολασμένο" "ΚΑΤΗΦΟΡΟ" πηγαίνουμε σε μια ανεπανάληπτη Κωμωδία Ηθών, στο "Ο ΑΤΣΙΔΑΣ", το 1962.


Την ίδια χρονιά βουλιάζουμε πάλι στα σκοτάδια του "ΝΟΜΟΣ 4000" όπου την απολαμβάνουμε ως Μαρία στο πλάι των ΒΑΣΙΛΗ ΔΙΑΜΑΝΤΟΠΟΥΛΟΥ, ΕΛΕΝΗΣ ΖΑΦΕΙΡΙΟΥ, ΚΑΤΕΡΙΝΑΣ ΧΕΛΜΗ. Νέο σοκ εκεί για το κοινό που δέχεται το δεύτερο "χτύπημα" του Δαλιανίδη θεματολογικά.


Το 1962 κλείνει με θριαμβευτικό τρόπο σε ένα τρίτο είδος-πρότυπο που αλλάζει η Ζωίτσα μέσα σε δύο χρόνια. Στο MUSICAL.

"ΜΕΡΙΚΟΙ ΤΟ ΠΡΟΤΙΜΟΥΝ ΚΡΥΟ" λοιπόν αντάμα με τους:  ΝΤΙΝΟ ΗΛΙΟΠΟΥΛΟ, ΡΕΝΑ ΒΛΑΧΟΠΟΥΛΟΥ, ΚΩΣΤΑ ΒΟΥΤΣΑ, ΜΑΡΘΑ ΚΑΡΑΓΙΑΝΝΗ.


Ένα κορίτσι "ζαχαρωτό". Μια ομορφιά γεμάτη χρώμα, νεανικό σφρίγος και πολλά μα πολλά χαμόγελα.

1963, καινούργιο είδος αυτή τη φορά. Ο Δαλιανίδης βουτά στο Αστυνομικό φιλμ μυστηρίου του μεγάλου ΓΙΑΝΝΗ ΜΑΡΗ

"ΧΩΡΙΣ ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ" σε πρώτο γυναικείο ρόλο δίπλα στον άνθρωπο που μετέπειτα μεγαλούργησαν σε μια σειρά ταινιών ΑΛΕΚΟ ΑΛΕΞΑΝΔΡΑΚΗ και μαζί με τους: ΜΑΙΡΗ ΧΡΟΝΟΠΟΥΛΟΥ, ΚΩΣΤΑ ΡΗΓΟΠΟΥΛΟ.


Το Σκωτσέζικο ντουζ συνεχίζεται την ίδια χρονιά με το  "ΙΛΙΓΓΟΣ" 


Η Ζωή Λάσκαρη ως αντικείμενο ενός αχαλίνωτου πόθου. Μια ανεξέλεγκτη βόμβα μέσα σε μια οικογένεια. Ένα νέο σοκ στα ήθη και έθιμα του Ελληνικού Σινεμά με την Λάσκαρη να είναι συγκλονιστική καθιερώνοντάς την δίπλα στον μεγάλο ΑΛΕΚΟ ΑΛΕΞΑΝΔΡΑΚΗ.



Ο Σκοτεινός "Ίλιγγος" δίνει την ίδια χρονιά τη θέση του σε μια Υπέροχη αισθηματική comedy, από τις καλύτερες του είδους στο Σινεμά μας.
Η Ζωή ως Μυρτώ έρχεται να αναστατώσει συθέμελα τη ζωή και τις απόψεις ενός καταθλιπτικού καθηγητή.

Ζωή Λάσκαρη και Αλέκος Αλεξανδράκης σε τρίτη συνεχή συνεργασία στο

"ΕΝΑ ΚΟΡΙΤΣΙ ΓΙΑ ΔΥΟ"



Το 1964 την βρίσκει σε μια ακόμα αλλαγή ύφους και ρόλου.
Και μάλιστα αυτή τη φορά πάλι σε Κόντρα ρόλο.

"ΕΓΩΙΣΜΟΣ" 




Μια σκληρή και αδίστακτη γυναίκα δεν διστάζει να οδηγήσει στην καταστροφή τον άντρα της αδελφής της και μαζί με αυτόν και την οικογένειά της.

Η Ζωή εδώ συναντά ξανά τον υπέροχο ΣΠΥΡΟ ΦΩΚΑ με τον οποίο συνθέτουν ένα πολύ δυνατό ερμηνευτικό δίδυμο με τους ΒΑΓΓΕΛΗ ΒΟΥΛΓΑΡΙΔΗ, ΤΖΕΝΗ ΡΟΥΣΣΕΑ και ΕΛΕΝΗ ΖΑΦΕΙΡΙΟΥ.

Το 1965 την βρίσκει πάλι με εναλλαγή στο ύφος με δύο καινούργιες ταινίες

Την Αισθηματική κωμωδία "ΤΕΝΤΥ ΜΠΟΫ ΑΓΑΠΗ ΜΟΥ" με τον ΚΩΣΤΑ ΒΟΥΤΣΑ και το εξαίρετο musical

"ΚΟΡΙΤΣΙΑ ΓΙΑ ΦΙΛΗΜΑ"

Μην ρωτάτε τον δημιουργό. Δεν υπάρχει άλλος παρά μονάχα ο ΓΙΑΝΝΗΣ ΔΑΛΙΑΝΙΔΗΣ




Η Τρίτη της ταινία στο 1965 έρχεται πάλι να αλλάξει δραματολόγιο.
Η Ζωή Λάσκαρη επιστρέφει εξαιρετική στο Κοινωνικό Ερωτικό δράμα, μην ρωτάτε ποιου,

"ΙΣΤΟΡΙΑ ΜΙΑΣ ΖΩΗΣ"


Η Ταινία παρακολουθεί χρόνο το χρόνο την προσωπική ιστορία της Ματιγώς, από τη ζωή της στο χωριό μέχρι τα βιώματά της στην μεγαλοαστική κοινωνία.
Εξαιρετική και λεπτή ερμηνεία από τη Ζωή σε μια ταινία που φέρνει στο φως την οπτική γωνία που αντιμετωπίζεται μια γυναίκα σε ένα σκληρό εξαρτημένο κοινωνικό περιβάλλον.

Η Ζωή είχε το ερμηνευτικό σθένος να σταθεί δίπλα στον Μάνο Κατράκη με μεγάλη επιτυχία. 
Δίπλα της ο Ανδρέας Ντούζος αλλά και σε ρεσιτάλ ευαισθησίας ο Λευτέρης Βουρνάς.



Το 1966 ανοίγει για αυτήν με ένα ακόμα ρόλο που σημαδεύει σε μια ταινία επίσης γροθιά στο στομάχι του ευτελούς κοινωνικού καθωσπρεπισμού

"ΣΤΕΦΑΝΙΑ"


Από τις ερμηνείες που έχουν σημαδέψει την μεγάλη μας πρωταγωνίστρια. Που έχουν χαράξει την προσωπική της σφραγίδα.


Για μια ακόμα φορά ο ΓΙΑΝΝΗΣ ΔΑΛΙΑΝΙΔΗΣ ανοίγει την κάμερά του μέσα στον εφιαλτικό κόσμο των Αναμορφωτηρίων. Σε έναν κόσμο άδυτο για τα μάτια του "καθώς πρέπει" κοινού.
Έναν κόσμο που η πλειοψηφία των ηθικών και βολεμένων έκανε πως δεν ξέρει.

Και η Ζωή αγκάλιασε και μετουσίωσε την Στεφανία στην ελπίδα και στα όνειρα της επανόδου στη ζωή και στο φως.

Και την ίδια χρονιά έρχεται και το:

"ΔΑΚΡΥΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΗΛΕΚΤΡΑ"


Ένα αισθηματικό δράμα που βαδίζει καθαρά πάνω σε noir καταστάσεις.
Ο Γιάννης Δαλιανίδης βαδίζει πάνω στον απόλυτο δρόμο του πάθους, θυμίζοντας την ατμόσφαιρα του "Ο Ταχυδρόμος χτυπάει πάντα δυό φορές".

Η Ζωή συναντά τον απόλυτο παρτεναίρ της, τον ΑΛΕΚΟ ΑΛΕΞΑΝΔΡΑΚΗ για τέταρτη φορά και δίνει ίσως τον καλύτερο ρόλο της καριέρας της μαζί με τον μεγάλο πρωταγωνιστή.
Δίπλα τους άριστη η ΜΑΙΡΗ ΧΡΟΝΟΠΟΥΛΟΥ σε ένα τρίο γεμάτο πάθος, αρρώστια και καταστροφή.


Μια "Ηλέκτρα" που βαδίζει στα χνάρια εκείνης του αρχαίου δράματος αδιαφορώντας για το προσωπικό της κόστος στην κάθοδό της στην καταστροφή.

Το 1967 επανέρχεται σε ένα ακόμα πανέμορφο Musical

"ΟΙ ΘΑΛΑΣΣΙΕΣ ΟΙ ΧΑΝΤΡΕΣ"


Η Μαίρη, ένα λίγο κακομαθημένο αλλά συνάμα και τρυφερό πλουσιοκόριτσο εισβάλλει στην κυριολεξία στον κόσμο μιας λαϊκής γειτονιάς και κάνει την καρδιά και τα πιστεύω του Φώτη σμπαράλια.
Γεμάτο Φως το χαμόγελο της Ζωής εδώ δίπλα στον ΦΑΙΔΩΝΑ ΓΕΩΡΓΙΤΣΗ, στον ΚΩΣΤΑ ΒΟΥΤΣΑ, στην ΜΑΡΘΑ ΚΑΡΑΓΙΑΝΝΗ και σε μια σειρά άλλους μεγάλους ερμηνευτές


και το ταξίδι συνεχίζεται...

Τέλος Πρώτου Μέρους


Παρασκευή, 8 Σεπτεμβρίου 2017

Οι Μεγάλες στιγμές του Σοβιετικού Κινηματογράφου (Μέρος 1ο)

Καλώς να δεχτούμε στη ζωή μας τον φετινό Σεπτέμβρη.
Δεν σας λέω ακόμα "Καλό Φθινόπωρο" καθώς κλιματολογικά κινούμαστε ακόμα στην τροχιά του απερχόμενου καλοκαιριού.

Ανοίγουμε λοιπόν ξανά τις πόρτες των Κινηματογραφικών μας θεμάτων με κάτι έξω από την πατρίδα μας.
Σήμερα θα πάμε πίσω στο χρόνο και θα σταθούμε στον θρυλικό

ΣΟΒΙΕΤΙΚΟ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟ

Όλοι γνωρίζουμε το ειδικό βάρος που έχει στην θεμελίωση και στην εξέλιξη της Έβδομης Τέχνης ο Σοβιετικός Κινηματογράφος, όπως τον γνωρίσαμε από τα πρώτα χρόνια της Οκτωβριανής Επανάστασης, το 1925 μέχρι και τα τέλη της δεκαετίας του 1950.

Θα σταθούμε σε κάποιες κινηματογραφικές δημιουργίες που μπήκαν με φωτεινά γράμματα στα Βιβλία της Κινηματογραφικής ιστορίας, παρά την λυσσώδη προσπάθεια που καταβάλλει ακόμα και σήμερα η καπιταλιστική οπτική και προπαγάνδα να τις ακυρώσει.
Και επειδή αδυνατεί αντικειμενικά να ακυρώσει αυτήν καθ αυτήν την πρωτοποριακή Σοβιετική Κινηματογραφική σχολή προσπαθεί να ακυρώσει ή να αποσιωπήσει τα βαθύτερα μηνύματα των Σοβιετικών φιλμς και της θεματολογίας τους.

Θα περάσουμε λοιπόν να δούμε τους μεγάλους Σοβιετικούς δημιουργούς μέσα από κάποιες "αθάνατες" ταινίες που σημάδεψαν ανεξίτηλα την Κινηματογραφική Ιστορία.

Ο ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΣ του ΣΕΡΓΚΕΪ ΑΪΖΕΝΣΤΑΪΝ


Η Θρυλική αυτή μορφή του παγκόσμιου Κινηματογράφου έδωσε στην ιστορία τουλάχιστον έξι (6) μεγάλες ταινίες:

1925  "ΘΩΡΗΚΤΟ ΠΟΤΕΜΚΙΝ"



Η Ταινία σταθμός που γυρίστηκε για να τιμήσει τα 20 χρόνια από την αποτυχημένη εξέγερση του Ρωσικού Λαού το 1905. Ο Σκηνοθέτης, δεν χρησιμοποιεί επαγγελματίες ηθοποιούς αλλά δίνει στους απλούς ανθρώπους τη δύναμη να ερμηνεύσουν τις μεγάλες εκείνες στιγμές.
Η Ταινία γυρίστηκε ακριβώς στους τόπους των γεγονότων.
Ποιος αλήθεια μπορεί να ξεχάσει τη σκηνή με τα περιβόητα σκαλοπάτια στην Οδησσό.
Στιγμές πραγματικά συγκλονιστικές


1927  "ΟΚΤΩΒΡΗΣ"

Η Ταινία είναι μια ιστορική αναφορά στην μεγάλη Οκτωβριανή Επανάσταση του 1917.
Σε αυτήν για πρώτη φορά ο μεγάλος δημιουργός εφαρμόζει καινούργιες τεχνικές, κύρια στο ΜΟΝΤΑΖ, όπου καθιερώνει στο είδος του "ΔΙΑΝΟΗΤΙΚΟΥ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΥ" που παραμένει έκτοτε απλησίαστο.
Η Ταινία τιμάται ως καλύτερη ξένη ταινία το 1929 του National Board of Review στις ΗΠΑ (!!!)

1929  "Η ΓΕΝΙΚΗ ΓΡΑΜΜΗ"





Εδώ στην ταινία παρουσιάζεται ανάγλυφα ο μεγάλος αγώνας του Σοβιετικού κράτους πάνω στην κολλεκτιβοποίηση της Γης. 

Η Ταινία παρακαλώ κερδίζει το 1930 το Αμερικάνικο Βραβείο καλύτερης ξένης ταινίας του National Board of Review.

1931  "ΒΙΒΑ ΜΕΞΙΚΟ"

Μαζί με τον Αϊζενστάϊν εδώ σκηνοθετεί επίσης και ο Grigoriy Aleksandrov


Εδώ ο Σοβιετικός Κινηματογράφος και ο μεγάλος δημιουργός βγαίνει έξω από τα σύνορα της ΕΣΣΔ και σκιαγραφεί το Μεξικό, την ιστορία του και την κουλτούρα του.

1938  "ΑΛΕΞΑΝΤΕΡ ΝΙΕΦΣΚΙ"


Μια μεγαλειώδης Ιστορική ταινία στην οποία βλέπουμε την μάχη και συντριβή των Γερμανών Ιπποτών του 13ου αιώνα από τους Ρώσους με τον μεγάλο Πρίγκηπα Αλέξανδρο Νιέφσκυ.

Η Ταινία τιμήθηκε το 1939 ως καλύτερη ξένη ταινία στις ΗΠΑ, και επίσης με το Κρατικό Σοβιετικό βραβείο του 1941


Ένα έργο τέχνης του κλασικού Κινηματογράφου πραγματικά, δοσμένο με τη μορφή ιστορικού έπους γεμάτου μεγαλοπρέπεια. Η Ταινία έχει τέτοια αληθοφάνεια, ειδικά οι πολεμικές σκηνές με το Ιππικό όπου θαρρείς ότι η σκόνη των αλόγων κατευθύνεται στο πρόσωπο του θεατή. Τεχνικές που δύσκολα προσεγγίζει ακόμα και ο σημερινός ψηφιακός κινηματογράφος του Χόλλυγουντ.

1945  "ΙΒΑΝ Ο ΤΡΟΜΕΡΟΣ"

Η Ταινία είναι γυρισμένη σε δύο μέρη. Το πρώτο το 1945 και το δεύτερο το 1958


Η Μεγαλοπρεπέστατη αυτή δημιουργία ξεκίνησε με την πρόθεση της ΤΡΙΛΟΓΙΑΣ. Δεν κατάφερε να ολοκληρωθεί. Γυρίστηκε μόνο και το δεύτερο μέρος της.


*******************

Η ΜΕΓΑΛΗ ΤΡΙΛΟΓΙΑ του ALEKSANDR DOVZCHENKO

Ένας ακόμα μεγάλος Σοβιετικός δημιουργός. Με τον ΑΪΖΕΝΣΤΑΪΝ και τον ΠΟΥΝΤΟΒΚΙΝ θεωρούνται οι τρεις κολοσσοί της Σοβιετικής σχολής.
Μέλος του Κ.Κ.Σ.Ε. και προσωπικός φίλος του Ιωσήφ Στάλιν ήταν εκείνος που έκανε γνωστό διεθνώς τον Κινηματογράφο της ΕΣΣΔ κατά τη δεκαετία του 1930.
Οι ταινίες του ξεχειλίζουν από Συναίσθημα και Συμβολισμούς

1928  "ZVENIGORA"


Ένας γέροντας συναντιέται στην Zvenigora με μια ομάδα Ουκρανών Κοζάκων από τα βάθη της ιστορίας, οι οποίοι ψάχνουν έναν θαμμένο θησαυρό. Η ταινία διατρέχει ιστορία από τον Α' Παγκόσμιο πόλεμο, και την επαναστατική περίοδο του 1917.


1929  "ARSENAL"   ("ΤΟ ΟΠΛΟΣΤΑΣΙΟ")


Ο Μεγάλος πατριωτικός πόλεμος λήγει και ένας Ουκρανός φαντάρος επιστρέφει στην ταραγμένη Ουκρανία που έχει κυλιστεί στο αίμα από τους Ναζί αλλά και διχασμένη από αυτούς που συνεργάστηκαν μαζί τους. Εκεί θα προσπαθήσει να ενισχύσει το σοσιαλιστικό φρόνημα του λαού.

1930   "Η ΓΗ"   ("ZEMLYA")


Με την ταινία αυτή κλείνει η θρυλική "ΤΡΙΛΟΓΙΑ του ΠΟΛΕΜΟΥ" του μεγάλου Δημιουργού.
"Η ΓΗ" θεωρείται και είναι μία από τις 15 κορυφαίες ταινίες του παγκόσμιου Κινηματογράφου, όπως αυτό ψηφίστηκε το 1958 στην Παγκόσμια Έκθεση Βρυξελλών από 117 Διεθνείς ιστορικούς του Κινηματογράφου.


Η Ταινία προσφέρει στιγμές σπάνιας ομορφιάς καθώς ο Σκηνοθέτης απεικονίζει με έκδηλη τρυφερότητα τη φύση, τη γονιμότητα της Γης και τη ζωή που αιώνια αναγεννιέται μέσα από το θάνατο.
Ένα λυρικό ποίημα που συγκλονίζει αλλά και συνάμα προβάλλει τις φιλοσοφικές θέσεις του ιστορικού υλισμού για τη ζωή και το αέναο της ύπαρξής της.


Το 1930 βραβεύτηκε στις ΗΠΑ ως η καλύτερη Ξένη ταινία και επίσης ήταν Υποψήφια για βράβευση κοινού στο Φεστιβάλ Βενετίας το 1932
Η Ταινία έχει θέμα τον αγώνα των αγροτών σε μια Κοινότητα της Ουκρανίας για να κολλεκτιβοποιήσουν τη Γη. Την ίδια στιγμή οι Κουλάκοι αντιδρούν με λύσσα μη διστάζοντας να δολοφονήσουν για τα συμφέροντά τους.

Κάθε εικόνα της ταινίας έχει καταγραφεί ως ένας πίνακας ζωγραφικής. Ο Άνθρωπος δένεται με τη Γη, χωρίς σχέσεις ιδιοκτησίας αλλά σαν κρίκος ανάμεσα στη ζωή και στο θάνατο.
Τι να πει κανείς για αυτό το αριστούργημα.

****************

VSEVOLOD PUDOVKIN  (1893-1953)


Ο Τρίτος μεγάλος στυλοβάτης της Σοβιετικής σχολής.
Από τους ανθρώπους που άφησαν το στίγμα τους στο Σοβιετικό μοντέλο αλλά και στο παγκόσμιο Σινεμά.
Ο Πουντόβκιν στις ταινίες του παρακολουθεί από κοντά την πορεία της συνειδητοποίησης των ηρώων του μέσα από την επαναστατική διαδικασία και τη συμμετοχή τους σε αυτήν. Υιοθετεί τον ρεαλισμό με ένα εξαιρετικά λιτό ύφος. Δούλεψε πολύ την κοινωνική τραγωδία με επική διάθεση και λυρική προσέγγιση.
Η Δημιουργία του συμπίπτει και σημαδεύει την περίοδο του ΒΩΒΟΥ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΥ αλλά φυσικά συνεχίζεται και μετά.
Για να σταθούμε στις ταινίες του που άφησαν εποχή:

1926  "Η ΜΑΝΑ"   (ΜΑΤ)


Ο Σκηνοθέτης παίρνει το μνημειώδες έργο του ΜΑΞΙΜ ΓΚΟΡΚΥ του 1907 "Η ΜΑΝΑ" και το ανεβάζει στον Κινηματογράφο.
Γεννιέται έτσι ένα Κινηματογραφικό αριστούργημα στην ιστορία του Σινεμά που καταγράφεται στις 15 επίσης καλύτερες ταινίες του.
Από τους μοναδικούς σκηνοθέτες που αντιμετώπισε με τον απόλυτο σεβασμό το Βιβλίο που μετέφερε αυτούσιο στην Οθόνη.
Στην ταινία για πρώτη φορά εφαρμόζεται το λεγόμενο "συμπληρωματικό μοντάζ".


Η VERA BARANOVSKAYA και ο NIKOLAY BATALOV γράφουν την ιστορία ως Μάνα και Γιος στην ταινία.

Οι ανά τον κόσμο Σινεφίλ, έχουν την ταινία ως "Ευαγγέλιο" στην φιλμογραφία τους.

1928  "ΘΥΕΛΛΑ ΣΤΗΝ ΑΣΙΑ"   (POTOMOK CHINGIS KHANA)


Και αυτή η ταινία στις Βουβές δημιουργίες του Πουντόβκιν.

1927  "ΤΟ ΤΕΛΟΣ ΤΗΣ ΠΕΤΡΟΥΠΟΛΗΣ"  (KONETS SANKT PETERBURGA)


Με αυτήν την ταινία κλείνει η μεγάλη τριλογία των Βουβών ταινιών του PUDOVKIN.

1941  "SUVOROV"


Εδώ μιλάμε για μια ιστορική βιογραφία.
Αφορά τον Vasilvich Suvorov, που ήταν στρατιωτικός επικεφαλής των δυνάμεων της Αικατερίνης της Μεγάλης.
Τιμήθηκε με σειρά κρατικών βραβείων της Σοβιετικής Ένωσης το 1941


1947  "ADMIRAL NAHIMOV"  (ΝΑΥΑΡΧΟΣ ΝΑΧΙΜΩΦ)


Η Ταινία ήταν Υποψήφια για το μεγάλο βραβείο το 1947, στο Φεστιβάλ Βενετίας, επίσης την ίδια χρονιά πήρε βραβείο Κινηματογραφίας στο διεθνές φεστιβάλ του Locarno και επίσης πήρε το μεγάλο κρατικό Σοβιετικό βραβείο Stalinskaya Premia το 1947


***************************

Τέλος 1ου Μέρους



ΠΗΓΕΣ:

  • Εφημερίδα "ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ"
  • Εκδόσεις "ΣΥΓΧΡΟΝΗ ΕΠΟΧΗ"
  • IMDB.GR
  • CINE.GR
  • CULTURE NOW.GR
  • ΒΙΚΙΠΕΔΙΑ