Δευτέρα, 30 Μαρτίου 2015

Ελληνικό Film Noir: "Ο ΔΟΛΟΦΟΝΟΣ ΑΓΑΠΟΥΣΕ ΠΟΛΥ" του ΙΩΝΑ ΝΤΑΪΦΑ

Αγαπητές Φίλες και Φίλοι
συνεχίζουμε, αυτήν την εποχή, τη βόλτα μας στο αγαπημένο μας θέμα του
Film Noir, συνηγορεί βλέπετε σε αυτό και η συνεχιζόμενη ...βροχερή ύστερη Άνοιξη.
Και το συνεχίζουμε στο χώρο του ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΥ στην πρώτη κλασική περίοδό του.

Παραμένουμε λοιπόν στην απαρχή της μεγάλης δεκαετίας του 1960 και θα παρουσιάσουμε την τρίτη ταινία μας, που είναι:

"Ο ΔΟΛΟΦΟΝΟΣ ΑΓΑΠΟΥΣΕ ΠΟΛΥ"


σε ΣΚΗΝΟΘΕΣΙΑ:

ΙΩΝΑ ΝΤΑΪΦΑ



Ο ΙΩΝΑΣ ΝΤΑΪΦΑΣ δεν είναι ευρέως γνωστός σκηνοθέτης στο λεγόμενο εμπορικό σινεμά.

Έχοντας ξεκινήσει σε δύσκολες εποχές, το 1947, με το εξαίρετο δράμα του
"ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΤΗΣ ΑΘΗΝΑΣ" (Λαμπέτη, Αποστολίδης, Φιλιππίδης), συνεχίζοντας με το "ΔΟΛΛΑΡΙΑ ΚΑΙ ΟΝΕΙΡΑ" το 1956, ένα πολύ καλό φιλμ του ΙΑΚΩΒΟΥ ΚΑΜΠΑΝΕΛΛΗ, με τους: ΑΝΝΑ ΣΥΝΟΔΙΝΟΥ, ΚΩΣΤΑΣ ΧΑΤΖΗΧΡΗΣΤΟΣ, ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΜΥΡΑΤ, ΝΙΚΟΣ ΚΑΖΗΣ, ΣΤΑΥΡΟΣ ΞΕΝΙΔΗΣ έρχεται τέσσερα χρόνια μετά, το 1960, να στραφεί στο ακαταμάχητο είδος του FILM NOIR, μην ξεχνάμε άκμαζε τότε στον Ελληνικό Κινηματογράφο και να δημιουργήσει την εξαίρετη αυτή ταινία

ΣΕΝΑΡΙΟ:  ΙΩΝΑΣ ΝΤΑΪΦΑΣ και ΝΙΚΟΣ ΦΩΣΚΟΛΟΣ

Αντιλαμβάνεστε την ...πινελιά του Φώσκολου και το suspence που δίνει στην ταινία.
Μια ταινία που θεματικά αλλά και σεναριακά θυμίζει απόλυτα Γιάννη Μαρή.


Όλα τα στοιχεία συνυπάρχουν στην υπέροχη αυτή ταινία, για την οποία θα λάβετε υπόψη ότι δεν είχε πίσω της την μεγάλη και πλούσια παραγωγή, καθώς ο ΓΙΑΝΝΗΣ ΔΡΙΜΑΡΟΠΟΥΛΟΣ ανέλαβε την παραγωγή της ταινίας δίνοντας ότι καλύτερο είχε και παρά τα λίγα μέσα κατόρθωσε να ξεπεράσει κάθε αντικειμενική δυσκολία

Στην ταινία λοιπόν συνυπάρχουν η ατμόσφαιρα των καλλιτεχνικών παρασκηνίων, τα έντονα ερωτικά πάθη, ο κόσμος της ίντριγκας και της σκοπιμότητας των δημοσιογραφικών παρασκηνίων, οι σκοτεινές μέρες και δράσεις της Κατοχής, το έντονο noir στοιχείο, η αλυσίδα των σκοτεινών φόνων και η τελική κάθαρση με μια εκπληκτική ανατροπή και αποκάλυψη..

Δυστυχώς, για τις ταινίες αυτές, το ενυπάρχον φωτογραφικό υλικό που έχουμε στα χέρια μας, είναι ελάχιστο και υποτιμά τις ταινίες αυτές.

ΣΥΝΤΕΛΕΣΤΕΣ

Κινηματογράφιση-Φωτογραφία-Μοντάζ :  ΚΩΣΤΑΣ ΦΙΛΙΠΠΟΥ

Μουσική:  ΧΡΗΣΤΟΣ ΜΟΥΡΑΜΠΑΣ

Μουσική Σύνθεση:  ΓΙΩΡΓΟΣ ΚΑΤΣΑΡΟΣ

Μακιγιάζ:  ΚΙΜΩΝ ΣΠΑΘΟΠΟΥΛΟΣ

ΕΡΜΗΝΕΙΕΣ

ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΜΥΡΑΤ στο ρόλο του γιατρού ΑΛΕΞΗ ΚΑΡΑΤΟΥ

ΕΛΕΝΗ ΧΑΤΖΗΑΡΓΥΡΗ στο ρόλο της ΝΤΟΡΑΣ ΦΛΕΡ

ΒΥΡΩΝ ΠΑΛΛΗΣ στο ρόλο του ηθοποιού ΠΕΤΡΟΥ ΖΑΒΕΡΔΗ

ΝΑΝΤΙΑ ΧΩΡΑΦΑ στο ρόλο της ΑΛΙΚΗΣ ΛΟΪΖΟΥ

ΓΚΙΚΑΣ ΜΠΙΝΙΑΡΗΣ στο ρόλο του ΑΣΤΥΝΟΜΟΥ

ΣΠΥΡΟΣ ΜΟΥΣΟΥΡΗΣ στο ρόλο του ΠΑΝΟΥ

ΚΩΣΤΑΣ ΠΑΠΑΧΡΗΣΤΟΥ στο ρόλο του Αστυνομικού ΚΩΣΤΑ ΧΡΗΣΤΟΥ

ΣΠΥΡΟΣ ΚΑΛΟΓΗΡΟΥ στο ρόλο του Εκδότη ΑΝΤΡΕΑ ΣΠΑΝΙΔΗ

ΓΙΑΝΝΗΣ ΓΚΙΩΝΑΚΗΣ στο ρόλο του ΠΩΛ

ΖΑΝΙΝΟ στο ρόλο του μυστικού Αστυνομικού

ΣΑΠΦΩ ΝΟΤΑΡΑ στο ρόλο της ΑΡΙΑΔΝΗΣ

ΘΟΔΩΡΟΣ ΕΞΑΡΧΟΣ στο ρόλο του ΔΗΜΗΤΡΗ ΚΑΝΟΓΛΟΥ




ΤΟ ΘΕΜΑ


Ο διακεκριμένος γιατρός Αλέξης Καράτος είναι ο προστάτης της νεαρής Αλίκης Λοΐζου. Αυτή είναι ερωτευμένη με τον ηθοποιό Πέτρο Ζαβέρδη που προφυλακίζεται για τη δολοφονία του δημοσιογράφου Μάρκου. Η Αλίκη πιστεύει ότι ο αγαπημένος της είναι αθώος και ζητάει από τον Καράτο, που στη διάρκεια της Κατοχής διηύθυνε μια αντιστασιακή ομάδα – μέλη της οποίας ήταν ο Ζαβέρδης και ο Μάρκου–, να τη βοηθήσει να αποδείξει την αθωότητά του. 
 Η απόδραση του Ζαβέρδη από τη φυλακή και η βοήθεια που του προσφέρει η τραγουδίστρια Ντόρα Φλερ, θα οδηγήσουν την αστυνομία στον αληθινό ένοχο ο οποίος στο μεταξύ, για να καλύψει τα ίχνη του, έχει διαπράξει άλλες δύο δολοφονίες.




Ένα πρώτο Θύμα και Τέσσερις άμεσοι Πιθανοί Δολοφόνοι...

Το θύμα: Ο Δημοσιογράφος, κριτικός Κινηματογράφου ΜΑΡΚΟΥ

Ο κύκλος των πιθανών ενόχων: 
  • Ο Δημοσιογράφος του"ΠΡΩΙΝΟΥ ΤΑΧΥΔΡΟΜΟΥ" Ανδρέας Σπανίδης (ΣΠΥΡΟΣ ΚΑΛΟΓΗΡΟΥ), επαγγελματικά σε άμεση και μετωπική ρήξη με το θύμα
  • Η Τραγουδίστρια Ντόρα Φλερ (ΕΛΕΝΗ ΧΑΤΖΗΑΡΓΥΡΗ), παλιά ερωμένη του θύματος, βαθιά πληγωμένη από τη συμπεριφορά και την απιστία του
  • Ο Ηθοποιός Πέτρος Ζαβέρδης (ΒΥΡΩΝ ΠΑΛΛΗΣ), στόχος συνεχών και υποτιμητικών κριτικών του θύματος, με αποτέλεσμα το χάλασμα της καριέρας του
  • Ο Επιχειρηματίας Δημήτρης Κάνογλου (ΘΕΟΔΩΡΟΣ ΕΞΑΡΧΟΣ), παλιός γνώριμος του θύματος.

Ο Συνδετικός Κρίκος: Μια αντιστασιακή οργάνωση της Κατοχής, στην οποία ήταν μέλη, ο ΜΑΡΚΟΥ, το θύμα, ο Γιατρός Καράτος, και ο Δημοσιογράφος Ανδρέας Σπανίδης.

Μέσα σε αυτό το σκοτεινό κύκλο πλέκεται το πυκνό μυστήριο του εξαιρετικού θέματος της ταινίας, που η πλοκή και οι ανατροπές δεν έχουν σε τίποτα να διαφέρουν από τα υπέροχα αστυνομικά του Γιάννη Μαρή.

ΟΙ ΕΡΜΗΝΕΙΕΣ

Οι ηθοποιοί που απαρτίζουν το καστ της συγκεκριμένης ταινίας φέρουν ένας προς έναν βαριά τα ονόματα της ασύγκριτης ποιότητας που τους συνοδεύουν.

Η Μορφή του μεγάλου ΔΗΜΗΤΡΗ ΜΥΡΑΤ κυριαρχεί με την επιβλητική της παρουσία στο φίλμ.
Σε ρόλο που δεν έχουμε συναντήσει ξανά για τον μεγάλο μας ηθοποιό είναι πραγματικά συγκλονιστικός.
Ο Μυράτ μπορεί να εκφράσει εδώ με μοναδική πιστότητα το βαθύτερο κόσμο του γιατρού Καράτου. Από τους πλέον σπάνιους ρόλους για τον μεγάλο μας καλλιτέχνη.

Για την ΕΛΕΝΗ ΧΑΤΖΗΑΡΓΥΡΗ ότι και να πούμε είναι λίγο. Μια επίσης μεγάλη ερμηνεία σε ένα ρόλο που εκείνη την εποχή την είχε καθιερώσει με μοναδική ταυτότητα.
Εξαίρετη, μυστηριώδης, γυναίκα πληγωμένη, πραγματικά σχολείο ερμηνείας και απόδοσης.

Ο ΒΥΡΩΝ ΠΑΛΛΗΣ  από τους πολύ ιδιαίτερους Ηθοποιούς μας σε καιρούς δύσκολους για τον Ελληνικό Κινηματογράφο, ξεχώριζε με το ύφος του, τον ψυχικό του κόσμο, την ένταση που έβγαζε, την παρουσία του.

Η ΝΑΝΤΙΑ ΧΩΡΑΦΑ, από τις εξαίρετες Ηθοποιούς μας στην πρώιμη εκείνη εποχή του Ελληνικού Κινηματογράφου εδώ είναι πολύ καλή στο ρόλο της Αλίκης Λοίζου.

Ο ΓΚΙΚΑΣ ΜΠΙΝΙΑΡΗΣ εκείνη την εποχή ήταν στις δόξες του. Φιγούρα "κομμένη και ραμένη" για ρόλους noir, δέσποζε τότε με την παρουσία του σε υποστηρικτικούς ρόλους "κακών" στα Ελληνικά αστυνομικά εκείνης της εποχής. Εδώ είναι στην όχθη του ...Νόμου. Υπέροχη και πειστική ερμηνεία στο ρόλο του κεντρικού Ανακριτή στην προσπάθεια εξιχνίασης του φόνου του Μάρκου και εκείνων που ακολουθούν. 

Και οι υπόλοιποι Ηθοποιοί πάρα πολύ καλοί: Ο ΚΩΣΤΑΣ ΠΑΠΑΧΡΗΣΤΟΥ, κλασική φιγούρα στο ρόλο του Αστυνόμου Χρήστου, ο ΣΠΥΡΟΣ ΚΑΛΟΓΗΡΟΥ ως δημοσιογράφος σε μικρή σχετικά συμμετοχή, και ο μεγάλος ΣΠΥΡΟΣ ΜΟΥΣΟΥΡΗΣ στο ρόλο του απόμαχου του νόμου.


"Ο ΔΟΛΟΦΟΝΟΣ ΑΓΑΠΟΥΣΕ ΠΟΛΥ" τη χρονιά της προβολής του, το 1960, σε Α' ΠΡΟΒΟΛΗ συγκέντρωσε 17.572 εισιτήρια, ερχόμενο στην 38η θέση ανάμεσα σε 52 ταινίες της χρονιάς.
Δεν είχε την αντίστοιχη προβολή και προώθηση όπως άλλες ταινίες αλλά παρ' όλα αυτά διατηρούσε την σπανιότητά του και το ξέχωρο ύφος της.

Αυτή λοιπόν, φίλες και φίλοι, ήταν η εξαίρετη ατμοσφαιρική ταινία του ΙΩΝΑ ΝΤΑΪΦΑ
"Ο ΔΟΛΟΦΟΝΟΣ ΑΓΑΠΟΥΣΕ ΠΟΛΥ"
Μπαίνει και αυτή στο συλλεκτικό άλμπουμ των Ελληνικών αστυνομικών film noir που τίμησαν με ιδιαίτερη βαρύτητα και ποιότητα το συγκεκριμένο είδος.

Ας δούμε εδώ το trailer της ταινίας από την ΕΤ3 που είναι πάρα πολύ όμορφο


Να ευχαριστήσω την καλή μου φίλη Μαργαρίτα που πρώτη εκείνη και στο ιστολόγιό της και στο κανάλι της μας έδωσε ολάκερη την ταινία για να την απολαύσουμε










ΓΙΑΝΝΗΣ ΜΠΑΚΟΓΙΑΝΝΟΠΟΥΛΟΣ: Ο Έλληνας "ΓΚΟΥΡΟΥ" του Κινηματογράφου




Η Βδομάδα πλησίαζε προς το τέλος της......πίσω εκεί μακριά στις αρχές της δεκαετίας του 1980, όταν πλέον το Ελληνικό κοινό, εκείνη την εποχή, στα Τηλεοπτικά δρώμενα, "διψούσε" για κλασικό Κινηματογράφο....

Ήταν αργά Παρσκευή βράδυ.......τότε μετά τις 10, εκεί στην ΕΡΤ, οι Κινηματογραφόφιλοι τακτοποιούσαν τις ...καρέκλες στο σπίτι, έβαζαν ένα ποτό, χαλάρωναν στην πολυθρόνα και το βλέμμα αλλά και όλες οι αισθήσεις προσέγγιζαν την Οθόνη της Ελληνικής τηλεόρασης, που ζούσε, στιγμές τέχνης μεγάλες...

Ήταν η στιγμή για την 

ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΙΚΗ ΒΡΑΔΙΑ

και για τον ΓΙΑΝΝΗ ΜΠΑΚΟΓΙΑΝΝΟΠΟΥΛΟ


Η Απίστευτη αυτή cult μορφή που έβαινε στις Οθόνες μας με την έντονα ιδιαίτερη και γεμάτη χρώμα φωνή, έκανε την ΕΙΣΑΓΩΓΗ στην ταινία που θα ακολουθούσε...

Μια φωνή συγκλονιστική, μια περιγραφή που έμελλε να γράψει τη δική της ιστορία...

Σε μια Κινηματογραφική εκπομπή που εξελίχτηκε στην ιστορική 

ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΙΚΗ ΛΕΣΧΗ


Ήταν η "ιερή" για τους ΣΙΝΕΦΙΛ ώρα του ΓΙΑΝΝΗ ΜΠΑΚΟΓΙΑΝΝΟΠΟΥΛΟΥ

Ενός ανθρώπου που θεωρείται και είναι ο "ΓΚΟΥΡΟΥ" του Κινηματογράφου.
Ενός ανθρώπου που διακριτικά, σεμνά, αθόρυβα, χωρίς φτιασιδωμένο φως ή λάμψη, μας άνοιγε την πόρτα σε Κινηματογραφικές ταινίες και στιγμές που έμειναν "ΙΕΡΕΣ" στην Ιστορία της Φιλμογραφίας.

Για να σταθούμε λοιπόν λίγο "ιχνογραφικά" και εμείς στον Μεγάλο και Σπουδαίο αυτόν Έλληνα, που εξακολουθεί να ΤΙΜΑ την Κινηματογραφική Τέχνη με την δική του υποστήριξη


Ας σταθούμε λίγο στη ζωή του αλλά και στο πως ο ίδιος έδινε κομμάτια της ζωής και διαδρομής του σε συνέντευξη στο
"ΒΗΜΑΜΕΝ" τέυχος 56, τον Νοέμβρη 2010

Γεννήθηκε στην ΑΘΗΝΑ το 1934
Σπούδασε Νομικά και Πολιτικές επιστήμες στο Πανεπιστήμιο και έκανε stage Κινηματογράφου στο ΠΑΡΙΣΙ, με τον ιδρυτή της ΓΑΛΛΙΚΗΣ ΤΑΙΝΙΟΘΗΚΗΣ Ανρί Λανγκλουά.
Είχε την ευλογία να ζήσει τις μεγάλες μέρες της ΓΑΛΛΙΚΗΣ NOUVELLE VAGUE από κοντά και με το ονομαστό περιοδικό "CAHIERS DU CINEMA".
Παρακολούθησε Θεατρική τέχνη Ιονέσκο, Μπέκετ, Ζενέ, Φουκώ, Λακάν και Ντεριντά δίπλα στη Γαλλική σκέψη τέχνης.

Κινηματογράφισε και συμμετείχε σε πολλά ντοκυμανταίρ.

Ήταν μέλος της Κινηματογραφικής λέσχης του "ΑΣΤΥ" που ιδρύθηκε το 1950.

Στη συνέχεια εργάστηκε σαν δημοσιογράφος και ΚΡΙΤΙΚΟΣ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΥ σε πολλά περιοδικά, στην "Καθημερινή", στο ΡΑΔΙΟΦΩΝΟ και στην ΕΡΤ όπου ξεκίνησε τη μεγάλη σειρά των δύο εκπομπών που αναφέραμε.

Στα 1993-2004 διετέλεσε ΕΙΔΙΚΟΣ ΣΥΜΒΟΥΛΟΣ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΥ στο Υπουργείο Πολιτισμού.

Σαν ΣΥΓΓΡΑΦΕΑΣ έχει γράψει εκατοντάδες άρθρα, μελέτες σε βιβλία, εφημερίδες, περιοδικά και εγκυκλοπαίδειες.



Μεγάλωσα στο κέντρο της Αθήνας, στην οδό Θεμιστοκλέους, ανάμεσα στην πλατεία Κάνιγγος και στα Εξάρχεια. Ο πατέρας μου ήταν οδοντίατρος και η κατοικία μας, σε πολυκατοικία, συστεγαζόταν με το ιατρείο του. Ηταν τρυφερός άνθρωπος και καλλιτέχνης στην ψυχή – είχε μάλιστα σπουδάσει ηθοποιός μαζί με τον Ροντήρη! Η μητέρα μου, που προερχόταν από παλιό κοτζαμπάσικο σόι, ήταν αντίθετα ισχυρός χαρακτήρας με αμετακίνητες απόψεις. Και οι δύο είχαν ήθος και μπέσα, που πιστεύω πως μου μετέδωσαν. Τέχνη και ορθολογισμός συνδυάστηκαν στην προσωπικότητά μου. 
Η γενιά μου έζησε δύσκολα παιδικά χρόνια. Πόλεμος, Κατοχή, πείνα του ’41, αδελφοκτόνο κίνημα του Δεκέμβρη του ’44. Την παιδική μου ηλικία συνοδεύουν εικόνες τρομερές και άγρια βιώματα. Θυμάμαι τη μητέρα μου να με τραβάει για να μη δω κάποιον που, πρησμένος από την πείνα, ψυχορραγούσε στη Σταδίου, τους νεκρούς στοιβαγμένους στο χειραμάξιο του δήμου, τον άγγλο στρατιώτη με χυμένα μυαλά να αργοσαλεύουν, ακριβώς κάτω από το παράθυρό μας. Οπως βλέπουμε στο σινεμά, τα παιδιά τότε ζούσαμε «φυσιολογικά», ανάμεσα σε ασύλληπτους κινδύνους. 
Θυμάμαι όταν ήμουν τεσσάρων ετών με είχαν πάρει τα μεγαλύτερα ξαδέλφια μου,κρυφά, σε θερινό σινεμά στην Αιδηψό, ενώ έπρεπε να κοιμάμαι. Η ταινία που προβαλλόταν ήταν «Οι λογχοφόροι της Βεγγάλης», του Χάθαγουεϊ, με τον Γκάρι Κούπερ – εξωτική περιπέτεια στις Ινδίες, Χόλιγουντ. Ο μύθος είναι ένας από τους μαστούς του σινεμά. Οι άλλοι, ο ερωτισμός ως σχεδόν απτή πραγματικότητα και ως άπιαστο όνειρο μαζί, η κατάδυση στον εαυτό μας, η υπαρξιακή αυτογνωσία, η συνείδηση του άλλου, του κόσμου, της Ιστορίας. 
Στο Παρίσι δεν σπούδασα κυριολεκτικά. Διατρέχοντας τυπικά τη Νομική,βυθίστηκα στο σύμπαν του κινηματογράφου και πήγα «προπονημένος» στο Παρίσι. Οπως είπε η Λότε Αϊσνερ στον Ανρί Λανγκλουά: «Αυτός ο νεαρός έχει μελετήσει τα πάντα χωρίς να έχει δει τις ταινίες». Η πρακτική που έκανα δίπλα σε αυτό το «ιερό τέρας» με βύθισε μέσα στον ωκεανό των προβολών και των εξημμένων συζητήσεων. Το Παρίσι τότε έσφυζε από πνευματική ζωή. Κινηματογραφικές λέσχες παντού και πλήθος από μικρές αίθουσες ρεπερτορίου διαμόρφωναν ένα νέο κοινό σινεφίλ, που απαιτούσε έναν κινηματογράφο πιο ελεύθερο και αντικομφορμιστικό, τόσο κοινωνικά όσο και αισθητικά. Η νουβέλ βαγκ συνυπήρχε με το περιοδικό «Cahiers du Cinema». Και γύρω λειτουργούσε εναυσματικά η λογοτεχνία, στο θέατρο θριάμβευαν ο Ζενέ, ο Μπέκετ, ο Ιονέσκο και η σκέψη πραγματοποιούσε τα άλματα που μας τρέφουν ακόμη: Μπαρτ, Φουκό, Λακάν, Ντεριντά. 
Ο παράγοντας τύχη σίγουρα υπάρχει, αλλά δεν μπόρεσα ποτέ να διακρίνω τις «καλές» ή «κακές» επιλογές της, και έτσι δεν στηρίχτηκα ποτέ πάνω της. Δεν ξέρω να παίζω χαρτιά, ρουλέτα ή Προ-Πο, δεν αγοράζω λαχεία. 
Το καλό φιλμ είναι ζωντανό, σαν ένας άνθρωπος. Ας μην ξεχνάμε πως είναι φτιαγμένο από όνειρο και πραγματικότητα. Και – τι παράξενο – από πραγματικότητα που μοιάζει με όνειρο και από όνειρο που μοιάζει απόλυτα πραγματικό. 
Ημουν πάντα κινητικός και παρορμητικός, συχνά αψίκορος. Εχω ασκηθεί και εξαντληθεί σε λεκτικές κοκορομαχίες – πνευματικές, πολιτικές, ερωτικές. Με το πέρασμα των χρόνων όμως κάποια ωρίμανση αλλά και η έκπτωση της ηλικίας με οδήγησαν σε πιο συγκρατημένη και μακροσκοπική θεώρηση των πραγμάτων. 
Αυτό που εκτιμώ περισσότερο στους ανθρώπους είναι ίσως η αριστοτέλεια «μεσότητα», το μέτρο ανάμεσα στις ακραίες αντιθέσεις, ορμές και εντάσεις, που χαρακτηρίζουν το αντιφατικό πλάσμα άνθρωπος. 
Οι ρόλοι που υιοθετούμε στη ζωή – του πατέρα, του παππού, του εραστή ή του συζύγου – δεν μαθαίνονται ποτέ όσο απαιτείται. Ολα αλλάζουν συνεχώς και ο συντονισμός είναι πολύ δύσκολος. Μόνη γραμμή πλεύσης η συνεχής προσπάθεια κατανόησης, με οδηγό την αγάπη. 
Εκτός από το σινεμά, μεγάλη αγάπη μου υπήρξε το ταξίδι, με όλες τις συνισταμένες του: η διαδρομή, η ανακάλυψη, το φυσικό και το οικιστικό περιβάλλον, οι άνθρωποι, «τα μνημεία» της τέχνης. 
Μέσα στο υπέροχο και τρομερό ρεύμα του ποταμού της ζωής παλεύουμε συνεχώςνα κρατήσουμε αβύθιστο το φτωχό μας πλοιάριο. Καταφεύγουμε σε λύσεις εκ των ενόντων, πραγματοποιούμε κινήσεις με ελπίδα ή απελπισία, εύστοχες στο όριο του αστόχου. `Η, αλλιώς, ανοίγουμε διαδοχικά παράθυρα, αναπνέουμε το δροσερό αεράκι της εξοχής και το φως και πάλι βρισκόμαστε έγκλειστοι στον κύβο-δωμάτιο και ούτω καθεξής. Μας διασώζουν η απροσδιοριστία και η τρέλα της γλώσσας, των εικόνων – και του σινεμά – της τελικά αινιγματικής ύπαρξής μας. 
Η ζωή μου είναι ήδη μακρά και ποικίλη και τη διέτρεξα υγιής. Εμαθα να μην αγωνιώ για την ευμάρεια και το χρήμα – έχω περάσει ημέρες πενίας, χωρίς δυστυχία. Μότο μου υπήρξε πάντα: «Τα πιο ωραία πράγματα στη ζωή είναι δωρεάν». Κατά κάποιον τρόπο, αισθάνομαι «γεμάτος» από τη ζωή. Ο άνθρωπος όμως είναι ατελής και απόλυτος. Αθελά του τα ζητάει όλα. 
(Πηγή:  www.tovima.gr)




Το 2013 ο ΓΙΑΝΝΗΣ ΜΠΑΚΟΓΙΑΝΝΟΠΟΥΛΟΣ έδωσε το παρών στις ΝΥΧΤΕΣ ΠΡΕΜΙΕΡΑΣ του 19ου ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΥ της ΑΘΗΝΑΣ
Μπορεί τα χρόνια να πέρασαν τότε από τις εποχές της "ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΙΚΗΣ ΒΡΑΔΙΑΣ" και "ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΙΚΗΣ ΛΕΣΧΗΣ" αλλά ο μαιτρ του Κινηματογράφου, αυτός ο χαρισματικός άνθρωπος ήταν εκεί.....! Προσαρμοσμένος στην νέα εποχή χωρίς καθόλου να χάσει από το ύφος και την ατμόσφαιρα της δικής του αυθεντικότητας.....
Στην Μαρίνα Αγγελάκη, το 2011, στα παρασκήνια του ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΥ ΔΡΑΜΑΣ δήλωνε με τα λόγια του: 
"Ο Άνθρωπος γερνά μόνο όταν πάψει να ξαφνιάζεται και να θαυμάζει...."
Τι σημαίνει για σας το ΣΙΝΕΜΑ ;
"Το σινεμά είναι μια σύνθεση των τεχνών, μια τέχνη η οποία εμπεριέχει μέσα την παράδοση, τη μορφολογία και τη δυναμική όλων των τεχνών κι αυτό είναι και η μεγάλη του αρετή. Αγαπώ πολύ τη μουσική, αγαπώ τη λογοτεχνία, αλλά πιο πολύ αγαπώ το σινεμά για αυτό ακριβώς το λόγο. Είναι μια τέχνη η οποία έχει συλλαμβάνει πολυσυλλεκτικά όλες τις τέχνες και τους δίνει μια καινούρια σφραγίδα. Μ’ αυτόν το τρόπο νομίζω ότι εκφράζει και την εποχή μας σήμερα..."
Πηγή: camerastyloonline.wordpress.com/2011/09/25/synentefxi-yianni-bakogiannopoulou-sti-marina-aggelaki-festival-dramas-2011

Ο ΓΙΑΝΝΗΣ ΜΠΑΚΟΓΙΑΝΝΟΠΟΥΛΟΣ αναφέρεται στο ότι δυστυχώς στην Ελλάδα δεν έρχονται ταινίες από όλες τις χώρες, οι οποίες τελευταία έχουν τεράστια ιστορία και δημιουργία. ΚΟΡΕΑ, HONG KONG, ΚΙΝΑ κλπ με αποτέλεσμα η διανομή να προβάλλει πάντα συγκεκριμένα πρότυπα και "αισθητική"
Αυτός φίλες και φίλοι είναι ο ΓΙΑΝΝΗΣ ΜΠΑΚΟΓΙΑΝΝΟΠΟΥΛΟΣ
Μια προσιτή, σπουδαία μορφή που ξεχειλίζει από Ελλάδα, από Τέχνη, από ύφος "ιερωμένου" του Κινηματογράφου. Ένας άνθρωπος, που η δουλειά και οι εισαγωγικές πάντα παρατηρήσεις του στις ταινίες, έμπαιναν μέσα από τις τηλεοράσεις του θησαυρού που λεγόταν τότε ΕΡΤ, στα σπίτια μας και ακόμα ηχούν στα αυτιά μας τα γαλήνια και πειστικά του λόγια...
Πάμε να θυμηθούμε και εμείς μερικές του στιγμές:






Πέμπτη, 26 Μαρτίου 2015

Νυχτερινό οδοιπορικό......




Λένε ότι σαν ο άνθρωπος κινά να λογάται τα περασμένα γερνάει.......
λένε ότι σαν ο άνθρωπος μετράει καρέ-καρέ εικόνες από τη περασμένη του ζωή και πιότερο μάλιστα αυτήν στα νιάτα του, τότε δεν στέκει καλά.......συναισθηματικά τον τρώει το σαράκι της νοσταλγίας...

Και ποια νάταν άραγες η προτροπή για κείνο το νυχτερινό οδοιπορικό.....
ποια δύναμη σε συνεπήρε, βήμα το βήμα έχοντας για συντροφιά το κουτάβι που πάλευε τραβώντας το λουρί του να μυρίσει και κείνο τα δικά του βήματα ή που και που να πηδάει επάνω σου για να εκδηλώσει τη χαρά του, την έκφρασή του.....




Τούτο εδώ λοιπόν φίλε αναγνώστη δεν είναι παρουσίαση ταινίας ή θέματος...
Είναι ένα νυχτερινό οδοιπορικό, λεύτερο, αυθόρμητο, έτσι.......χωρίς σχεδιασμό, χωρίς σκοπό.
Ένα άφημα στα βήματα, που λες και κείνο το βράδυ είχαν τη δική τους δύναμη να σε πάνε εκεί.....

Σε στράτες και μονοπάτια της παλιάς γειτονιάς.......
Ερημιά......! μήτε φωνές, μήτε ανοιχτές πόρτες και φυσικά άφαντες οι αγκαλιές αλλά και οι παρουσίες στις αυλές......
Μονάχα σφαλιστά σπίτια, σκοτεινά, απόμακρα, παγωμένα, εχθρικά........


Μα να.........δες.....το παγκάκι.......δίπλα στην Εκκλησία.....αυτό δεν είναι ; εκεί δεν μαζευόσασταν τα βράδια ; κάθε βράδυ ; ειδικά τα καλοκαίρια ; εκεί στο παγάκι εκείνο δεν στέκατε με γέλια, πειράγματα και περιπάτους.......
Εκεί δεν γνωρίστηκες με Εκείνη ; εκεί δεν έκανες τα πρώτα βήματα ;   μα .......ναι......
πάμε τώρα πιο κάτω......έτσι....εδώ στο μικρό περίπτερο απέναντι απ την Εκκλησιά. Εκεί δεν ζούφωνες μωρέ μικρός, νεαρός με τη Μαμά και το Μπαμπά για να φυλαχτείς από τα ....αστραπόβροντα το βράδυ της Ανάστασης....; ω ναι.....εδώ.....

Για πάμε πιο κάτω.......στο δρόμο......να.....! η Παιδική Χαρά....! ωωω....τόπος συνάντησης και αυτός με τα παιδιά......! εκεί πήγαινες στις κούνιες.......μα πριν.....έκανες εκείνη τη διαδρομή κάθε καλοκαίρι......με τούτο το τραγούδι καρφωμένο από αυτή την ταινία που το είδες.....

Κάθε ταινία και ένα τραγούδι να σε συνοδεύει σε κάθε παγωμένη στιγμή.....
Ο Φίλος που κάνατε τη διαδρομή κάθε απόγευμα χάθηκε.....! έφυγε στα 35 του.....ένας από αυτούς που μεγαλώσατε ανάσα-ανάσα στις αλάνες των σπιτιών....

Τώρα η Πόρτα στη παιδική χαρά....δεν βλέπεις ; είναι κλειδωμένη με αλυσίδα και μέσα......ψηλά αγριωπά χόρτα έχουνε γεμίσει τα παρτέρια.....


Ίσα που φαίνεται το "γύρω-γύρω' εκεί πιο μέσα, εκεί που πηδάγατε επάνω του την ώρα που κείνο γύριζε σαν τρελό-δαιμονισμένο....

Ανεβαίνεις το δρόμο ίσα πάνω....στα μικρά στενά του.....είχε πολλά στενά η γειτονιά.....και ολόγυρα ήτανε παρκαρισμένα και κάποια αυτοκίνητα εκείνης της εποχής, αυτοκίνητα φτωχικά μα γεμάτα τέχνη, μέταλλο και πουθενά πλαστικό......

Οι αλάνες δεν υπάρχουν πια......


Κακόγουστοι τσιμεντένιοι κύβοι στεγάζουν τώρα "πολυτελή διαμερίσματα" γεμάτα από άδειες ψυχές.....παγωμένα και προσποιητά χαμόγελα κονσέρβας.

Το τρελοκούταβο σε παρασέρνει στο διάβα του......να κοίτα το σπίτι του Κώστα.....όμορφο...καλοχτισμένο.....ψάχνεις τη σοβαρή παιδική του φιγούρα από τότε στην εξώπορτα σαν έβγαινε να βρεθείτε στην αλάνα δίπλα.....

Ένας ξερός πυροβολισμός μια παγωμένη νύχτα από το ίδιο του το χέρι στα 30 κάτι του τερμάτισε πρόωρα τη ζωή του μην μπορώντας να διαχειριστεί το χωρισμό του......

Ένας κόμπος σε διαπερνά.......ο φωτισμός στην ταινία τώρα γίνηκε βαρύς......οι σκιές κυριαρχούν και το σκοτάδι... έντονο..


Φτάνεις στο πατρικό σου σπιτικό.....!!!!!! νάτο στέκει εκεί......! πληγωμένο βαριά μα αγέρωχο.....
Τυλιγμένο στην απόλυτη σιωπή του, στην ερημιά, σε ένα μοναδικό καρέ σκιών που κάνουν τα μεγάλα δέντρα στην αυλή....

Κοιτάς αδυσώπητα μέσα στην αυλή να .....σε δεις.....! να δεις τη φιγούρα σου παιδί, να πεταρίζει μέσα στην αυλή ανάμεσα στις τριανταφυλλιές, στα γιασεμιά, στα όμορφα κάγκελα, να ξεπηδάς τρέχοντας την ξύλινη αυλόπορτα και να ξεχύνεσαι στην διπλανή μεγάλη αλάνα, εκεί που χτύπαγε η καρδιά των παιδιών της γειτονιάς.........μπάλα......παιχνίδια ομαδικά στο χώμα, κουβέντες στα πιο εφηβικά, αμόλυμα αητού.......

Εκεί γυρίζεις μονοκάμερο ένα γρήγορο flash back στη ζωή σου χρόνια πολλά, από τα παιδικά σου ως τα αντρικά σου πια........ώριμος έτοιμος να χτίσεις το δικό σου σπιτικό....

Εκεί γυρεύεις τη παλιά μαντρούλα μα ....του κάκου.....!



Δεν βλέπεις Χριστιανέ μου ;; μα είσαι στην παγωμένη τσιμεντωμένη πλατφόρμα του JUMBO.....!
Σύνελθε.....! τι γυρεύεις ;;; τη μάντρα ; μα να.......! εκεί απέναντι στο σπιτάκι του κυρ-Παντελή .....να ένα μικρό κομμάτι της απ ότι απέμεινε.....!! δίπλα στη Συκιά.....!

Ένα μικρό κομμάτι μάντρας.....από τσιμεντόλιθο...! θυμάσαι που φοβόσουν παιδί να ανέβεις να περπατήσεις επάνω της ; πωπωπωπω τι λες τώρα κ. Σκηνοθέτα.....τι εικόνα γυρίζεις.....! στόχος ....ζωής να σταθείς επάνω στη μάντρα χωρίς να φοβάσαι και να περπατάς, κατάκτηση.....σαν να πάτησες στη κορφή του βουνού......


τα άλλα της κομμάτια τα φαντάζεσαι.......έτσι ; 

και το οδοιπορικό συνεχίζεται μαζί με το γύρισμα της ταινίας......
μα τι σε έπιασε απόψε μου λες ; τι διάολο έπαθες ;
τι σε σπρώχνει σε τούτο ;;

Δίπλα στο δικό σου πατρικό, το σπίτι του αδελφικού σου φίλου.... Δυό οικογένειες, μια αγκαλιά.....!
τότες που τον έβλεπες μέσα απ΄ την μπαλκονόπορτα να έρχεται να σου χτυπήσει τη πόρτα για να κάνετε παρέα είτε παιδιά είτε έφηβοι είτε άντρες, να δείτε μπάλα, μια ταινία, έναν καφέ, να ακούσετε έναν δίσκο στο πικάπ......


και λίγο πιο πάνω τα δυο μικρά χαμόσπιτα δύο οικογενειών.......που έσερναν τους δικούς τους Σταυρούς......η αυλίτσα, τοσοδούλα της Κυρά-Αφροδίτης με το χαρακωμένο πρόσωπο, τα ροζιασμένα από τη σκάφη χέρια και τη βρύση έξω στο τοιχάκι της αυλής.... Κείνη την εποχή δεν υπήρχαν πλυντήρια για το λαό και οι στεναγμοί της σκάφης έδιναν το δικό τους ρυθμό....


Ο Κούταβος σε τραβάει δυνατά.......βιάζεται να γυρίσει τη δική του ταινία....σε βραδινά καρέ...

Το σπίτι του Άκη παραπάνω.......ωωωωω.....πόσα και πόσα επιτραπέζια κι αν έχετε παίξει εκεί μέσα.....πόσα χρόνια κύλησαν σε δάφτη την αυλή μέχρι τότε που τον ξεπρόβαλλες γαμπρό να φύγει να ξενητευτεί για να χαθείτε σχεδόν οριστικά......Φιγούρες φίλων.....που μαζευόσαστε τότε με τα αυτοκίνητα της εποχής για καμιά βόλτα στο Βουνό ή κάπου κοντύτερα.


Γέμισες εικόνες ε ; μα πρέπει να βάλουμε τις εικόνες σε μια σειρά....! Χμμμμμ δεν θέλω μοντάζ ...λογικής.......! το θέλω άναρχο, ελεύθερο, με την κάμερα να ακολουθεί.....σε τούτο το οδοιπορικό της μνήμης...

Έσυρες μετά τα βήματα της επιστροφής......από τα ίδια γνωστά μέρη.......
Είναι μερικές φορές που η ΣΙΩΠΗ έχει τέτοιο ήχο που σε τσακίζει, είναι εκκωφαντικός, βροντώδης....

Να....πιο κάτω τα στενά στα σπίτια των κοριτσιών που ο φίλος σου την μία, την Κάτια ήθελε να την βλέπει......γυρίζατε λοιπόν ολόγυρα το σπίτι της, σαν τους Ινδιάνους στα western που πολιορκούσαν την άμαξα.......ο φίλος σου την γύρευε......με κάθε τρόπο......εφηβικοί έρωτες βλέπεις....οι πρώτοι....οι δυνατοί......είναι εκείνος που ταξίδεψε μακριά απ την αρρώστια.....δεν ντύθηκε γαμπρός......! τον αποχαιρετίσαμε ντυμένο στ άσπρα....σαν τα όνειρά του.....

Θυμάσαι τον Κώστα ; τότε που δεν ήθελες να παίξετε και του πέταξες ένα μικρό κομμάτι κεραμίδι που τον βρήκε το δόλιο πάνω απ το φρύδι.........κοκκίνησε το πρόσωπό του και εσύ ήθελες να ανοίξει η Γη να σε καταπιεί....

Κείνο το σημάδι του, χρόνια μετά, το ψηλάφισες με το χέρι σου, σαν τον αποχαιρετούσες για τελευταία φορά στην νεκρική του κλίνη.....ήταν κείνος που δεν άντεξε το χωρισμό.....!
Ο Σκληρός ντε της παρέας........ο απρόσιτος......που κανείς δεν ήξερε για τα σκοτάδια που τύλιξαν ένα βράδυ το μυαλό του και όπλισαν το χέρι του.

Νιώθεις να πνίγεσαι ε ; νιώθεις φόρτιση ; ναι.....! όλα εκεί......καρέ-καρέ, η περασμένη σου ζωή σε ένα οικοδομικό τετράγωνο, γεμάτη εικόνες σε κάθε γωνιά, σε κάθε τοίχο......

Άξαφνα όλες οι τωρινές πόρτες και τα κτίρια γίνηκαν σκόνη και αέρας, προβάλλοντας στη θέση τους, η τότε εικόνα της Γειτονιάς....

Ωωωωωω πως το κατάφερες το μοντάζ αυτό ; όμορφο ε ; έτσι λέω.....


Πάμε να φύγουμε ντε......! 
-Ωωωωωω τι τραβάς και εσύ μωρέ τρελοκούταβέ μου......! κάτσε ήσυχος......να εδώ στο παγκάκι.........ξανακάτσε μετά από τόσα χρόνια........αυτή τη φορά με άλλη συντροφιά αναζητώντας για λίγες στιγμές τις μορφές εκείνων.....

όχι δεν είναι εκεί......! τα μάτια του Σκύλου σε κοιτάνε μονάχα εκφραστικά, 
και εσύ θέλεις να φωνάξεις, να μιλήσεις, να κραυγάσεις, να αφήσεις τα δάκρυα να ενωθούν με την υγρασία της Γης, μα δεν ξέρεις αν σε εκείνο το Οδοιπορικό το κάνεις φωνάζοντας ή σαν να μου περνάει μια ....απίστευτη υποψία ότι το κάνεις γαβγίζοντας με τη γλώσσα του σκύλου.....




Υ.Γ. 1: Ακούστηκαν τα Μουσικά θέματα: 
"Ymezi's theme" by Shigeru Umebayashi από την ταινία "IN THE MOOD FOR LOVE" by Wong Kar Wai
"Ερωτική Συμφωνία" του Γιάννη Σπανού από την Ομώνυμη ταινία του Κώστα Καζάκου
"Μη μου μιλάς γι' αγάπη" του Γιάννη Σπανού με τη φωνή της Δήμητρας Γαλάνη από την ταινία "ΟΜΟΡΦΕΣ ΜΕΡΕΣ" του Κώστα Ασημακόπουλου
"Κράτησέ με Αγάπη μου" του Μίμη Πλέσσα με τη φωνή της Πόπης Αστεριάδη από την ταινία "ΠΕΘΑΙΝΩ ΚΑΘΕ ΞΗΜΕΡΩΜΑ" του Νίκου Φώσκολου
"Τις Νύχτες μου μετρώ" του Μίμη Πλέσσα με τη φωνή της Τζένης Βάνου από την ταινία "ΕΝΑ ΚΟΡΙΤΣΙ ΓΙΑ ΔΥΟ" του Γιάννη Δαλιανίδη
"Μελαγχολικό Μοτίβο" του Κώστα Καπνίση από την ταινία "ΤΖΕΝΗ-ΤΖΕΝΗ" του Ντίνου Δημόπουλου
"Πολύ αργά για δάκρυα" του Κώστα Καπνίση από την ταινία "ΠΟΛΥ ΑΡΓΑ ΓΙΑ ΔΑΚΡΥΑ" του Πάνου Γλυκοφρύδη
"Αγάπη μου άνοιξε να μπω" του Κώστα Καπνίση με τη φωνή της Κλειώς Δενάρδου από την ταινία του Ντίνου Δημόπουλου "ΚΟΝΣΕΡΤΟ ΓΙΑ ΠΟΛΥΒΟΛΑ"

Υ.Γ. 2 Ας μου επιτραπεί και μένα ένα ....προσωπικό γύρισμα απρόσμενων και καταιγιστικών συναισθημάτων που συντρόφευσαν κάποια βήμα σε ένα απλό νυχτερινό οδοιπορικό που μερικές φορές αποκτά χαρακτήρα "καθόδου στο κελλάρι των αναμνήσεων"


Κυριακή, 22 Μαρτίου 2015

ΕΡΡΙΚΟΥ ΑΝΔΡΕΟΥ: "Ο ΕΦΙΑΛΤΗΣ" Το Απόλυτο Ελληνικό Ψυχολογικό Θρίλερ

Προχωρημένη Νύχτα.....αργά.......
Αντίκρυ στο βάθος τα φώτα από τις μεγάλες φωτισμένες διαφημιστικές Πινακίδες της Αθήνας του 1961 φτιάχνουν ένα puzzle γεμάτο φως......
Η κάμερα ταξιδεύει ψηλά σε κάποιο αντικρυστό διαμέρισμα, μπαίνει στο εσωτερικό του, πίσω από τη διάφανη κουρτίνα του μεγάλου παραθύρου της κρεβατοκάμαρας.....
Ένα αχνό πέρασμα από έναν στρογγυλό σκαλιστό vintage καθρέφτη τοίχου, στον οποίο αντανακλάται φευγαλέα η φιγούρα μιας νεαρής όμορφης γυναίκας που κοιμάται γεμάτη έκδηλη αγωνία....
Το ημίφως από τις εξωτερικές διαφημιστικές πινακίδες φωτίζει το γεμάτο αγωνία, άγχος ίσως και φόβο πρόσωπο της Άννας Μαργκό που "κάτι" της ταράζει τον ύπνο...
Η Κάμερα ζουμάρει αργά στο πρόσωπό της.....ένα όμορφο νεανικό πρόσωπο στο οποίο κορυφώνεται έντονα η αγωνία.....
Το κουδούνισμα του τηλεφώνου, εκείνη την ώρα σπάει με τρόπο μαρτυρικό τη σιωπή της νύχτας....
Η Άννα προσπαθεί να ακούσει σηκώνοντας το τηλέφωνο.....μάταια.......στη δεύτερη κλήση....το γεμάτο αγωνία πρόσωπό της σχηματίζεται μέσα στο μεγάλο καθρέφτη...
Στη γραμμή ακούγεται απειλητική, απόκοσμη η φωνή μιας γυναίκας, της Εύης Λινάρδου, μιας φίλης από το μακρινό παρελθόν.
Μια φωνή αποκρουστική, απειλητική, εκβιαστική...
Η Εύη Λινάρδου καλεί την Άννα Μαργκό να κοιτάξει στον καθρέφτη.......στο πρόσωπό της.....



Κυρίες και Κύριοι

"καλώς ήλθατε" στον 


"ΕΦΙΑΛΤΗ"

Τοκαλύτερο  ΨΥΧΟΛΟΓΙΚΟ ΘΡΙΛΕΡ NOIR ΤΡΟΜΟΥ μακράν του Ελληνικού Κινηματογράφου....
Μια παραγωγή, συγγραφική έμπνευση του "πατέρα" του Ελληνικού αστυνομικού-ψυχολογικού μυθιστορήματος

ΓΙΑΝΝΗ ΜΑΡΗ

μια παραγωγή, που θεωρείται από τα κορυφαία ΨΥΧΟΛΟΓΙΚΑ ΘΡΙΛΕΡ ΤΡΟΜΟΥ στον ΕΥΡΩΠΑΪΚΟ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟ.

Ο Εξαίρετος δημιουργός μας ΕΡΡΙΚΟΣ ΑΝΔΡΕΟΥ γράφει το ΣΕΝΑΡΙΟ και στήνει μια 
απίστευτα συγκλονιστική ΣΚΗΝΟΘΕΣΙΑ

Με την μοναδική ανεπανάληπτη "εφιαλτική" μαύρη νυχτερινή φωτογραφία και μοντάζ του μεγάλου δάσκαλου

ΑΡΙΣΤΕΙΔΗ ΚΑΡΥΔΗ-ΦΟΥΞ

Μια επιβλητική ανάλογη ΜΟΥΣΙΚΗ υπόκρουση σε καθαρά JAZZ ατμόσφαιρα από τον μεγάλο

ΜΙΜΗ ΠΛΕΣΣΑ

Ντεκόρ τρόμου, κλασικά το μεγάλο σπίτι, οι κλειστοφοβικοί χώροι, τα σκοτάδια, το βαρύ vintage ντεκόρ από τον ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΙΚΟ ΔΙΕΥΘΥΝΤΗ

ΤΑΣΟ ΖΩΓΡΑΦΟ


ΕΡΜΗΝΕΙΕΣ

ΒΟΥΛΑ ΧΑΡΙΛΑΟΥ στο ρόλο της ΑΝΝΑΣ ΜΑΡΓΚΟ

ΜΙΧΑΛΗΣ ΝΙΚΟΛΙΝΑΚΟΣ στο ρόλο του Δικηγόρου ΤΩΝΗ ΚΑΡΖΗ

ΘΑΝΟΣ ΜΥΛΩΝΑΣ στο ρόλο του ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥ ΜΑΡΓΚΟ

ΑΘΗΝΑ ΜΙΧΑΗΛΙΔΟΥ στο ρόλο της ΛΙΛΑΣ ΜΑΡΓΚΟ

ΣΤΑΥΡΟΣ ΞΕΝΙΔΗΣ στο ρόλο του ζωγράφου ΜΠΑΜΠΗ ΦΩΚΑ

ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΝΙΚΟΛΑΪΔΗΣ στο ρόλο του ΟΘΩΝΑ ΠΑΡΗ 

ΖΑΝΙΝΟ στο ρόλο του ΒΑΛΕΝΤΙΝΟ

ΑΛΙΚΗ ΑΝΔΡΕΟΥ στο ρόλο της ΛΙΖΑΣ ΓΑΛΑΝΗ

ΝΤΕΠΗ ΜΑΡΤΙΝΗ στο ρόλο της ΕΥΗΣ ΛΙΝΑΡΔΟΥ

ΚΑΤΕΡΙΝΑ ΓΩΓΟΥ στο ρόλο της ΥΠΗΡΕΤΡΙΑΣ



ΤΟ ΘΕΜΑ

Μετά το θάνατο του πατέρα της η ΑΝΝΑ ΜΑΡΓΚΟ, έχει να αντιμετωπίσει την οργή της εγκαταλειμμένης μητέρας της ΛΙΛΑΣ ΜΑΡΓΚΟ και τον αδελφό της ΑΛΕΞΑΝΔΡΟ ΜΑΡΓΚΟ καθώς και οι τρεις τους έρχονται αντιμέτωποι στο θέμα της κληρονομιάς.

Μετά τα απειλητικά τηλεφωνήματα η ΑΝΝΑ ζητά τη βοήθεια του φίλου της Δικηγόρου ΤΩΝΗ ΚΑΡΖΗ για να εντοπίσουν την ΕΥΗ ΛΙΝΑΡΔΟΥ, η οποία και απειλεί ευθέως την ΑΝΝΑ.

Το αγωνιώδες μονοπάτι αναζήτησης φτάνει στο καμαρίνι του ζωγράφου ΜΠΑΜΠΗ ΦΩΚΑ και του φωτογράφου ΒΑΛΕΝΤΙΝΟ στους οποίους είχε ποζάρει τολμηρά.

Από εκεί και πέρα ξεκινάει ένα γαϊτανάκι ΣΚΛΗΡΩΝ ΦΟΝΩΝ με ένα ΨΑΛΙΔΙ-ΣΥΜΒΟΛΟ


ΤΑ ΝΟΗΜΑΤΑ

Καθρέφτης και Ψαλίδι δύο απόλυτα ψυχολογικά σύμβολα

Το πρώτο η αντανάκλαση του εαυτού μας......! Το "ΕΓΩ" και το "ΥΠΟΣΥΝΕΙΔΗΤΟ"
Οι δύο κόσμοι κάθε ανθρώπινης ύπαρξης, η σχέση τους, η αρμονία τους, οι συγκρούσεις τους.
Μέσα από τον ΚΑΘΡΕΦΤΗ, που στην ταινία είναι ΣΥΜΒΟΛΟ σύγκρουσης των δύο κόσμων μας, χρησιμοποιείται πάρα πολύ και φυσικά όχι τυχαία.

Το ΨΑΛΙΔΙ: Σαν ΕΡΓΑΛΕΙΟ ΦΟΝΟΥ, ΦΑΛΛΙΚΟ ΣΥΜΒΟΛΟ ΕΚΔΙΚΗΣΗΣ από μια ΓΥΝΑΙΚΑ απόλυταΣΤΕΡΗΜΕΝΗΣ ΣΕΞΟΥΑΛΙΚΑ. Και εδώ έχουμε σαφέστατη αναφορά στο υποσυνείδητο της γυναίκας.

Ο Νεαρός γοητευτικός Δικηγόρος ΤΩΝΗΣ ΚΑΡΖΗΣ, ο "ΗΡΩΑΣ" που ΑΝΑΖΗΤΑ την μαρτυρική αλήθεια, διαβαίνοντας κόσμους εφιαλτικούς, σκοτεινούς, απροσδόκητους μέχρι να φτάσει το ΕΦΙΑΛΤΙΚΟ ΦΙΝΑΛΕ.

Στην ταινία υπάρχουν πολύ ΤΟΛΜΗΡΕΣ για την εποχή (1961) αναφορές για Ομοφυλοφιλικές επαφές του αδελφού της Άννας με τον φωτογράφο Βαλεντίνο, που παίζον σημαντικό ρόλο στις αποκαλύψεις....


ΟΙ ΠΑΡΑΜΠΟΜΠΕΣ

Ο "ΕΦΙΑΛΤΗΣ" είναι ένα από τα κορυφαία μυθιστορήματα του ΓΙΑΝΝΗ ΜΑΡΗ.
Κινηματογραφικά είναι η ΕΛΛΗΝΙΚΗ "ΑΠΑΝΤΗΣΗ" στην "ΨΥΧΩ" του ΧΙΤΣΚΟΚ....!

Και όσο και αν μερικοί το θεωρούν αυτό "ατόπημα αλαζονείας", όλοι οι κριτικοί και η προσωπική μου γνώμη θεωρούν την άποψη αυτή ότι δεν έχει το παραμικρό ίχνος υπερβολής....!

"Ο ΕΦΙΑΛΤΗΣ" έχει τα πάντα για να σταθεί ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΙΚΑ απέναντι στην "ΨΥΧΩ" εκτός από την τεχνική υποστήριξη και τα χρήματα. Τα άλλα όλα είναι παρόντα.....!
Το ΘΕΜΑ, το ΒΑΘΟΣ, το ΝΤΕΚΟΡ, την ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ, την ΣΚΗΝΟΘΕΣΙΑ, τη ΜΟΥΣΙΚΗ, τις συγκλονιστικές ΕΡΜΗΝΕΙΕΣ. το ΚΤΙΡΙΟ.


Η ΣΚΗΝΟΘΕΤΙΚΗ ΦΟΡΜΑ

Ο ΕΡΡΙΚΟΣ ΑΝΔΡΕΟΥ, στα 23 του χρόνια τότε, ΣΚΗΝΟΘΕΤΕΙ την ΠΡΩΤΗ του ταινία.....!!!!
Τι να πει κανείς αν η παρθενική δημιουργία ενός ταλαντούχου και σπουδαίου Σκηνοθέτει είναι "Ο ΕΦΙΑΛΤΗΣ".....

Φόρμα Σκηνοθεσίας καθαρή noir ατμόσφαιρα τρόμου, όπου τα πάντα είναι χυλός.....μια εφιαλτική κινούμενη άμμος που δεν δείχνει προσανατολισμό

Το παιχνίδι των ίσκιων στην Σκηνοθεσία, η εναλλαγή σκιάς-φωτός είναι εκπληκτική. Οι λήψεις μοναδικές, ο ρυθμός στην ταινία σε πνίγει στο άγχος μέχρι να σε οδηγήσει στην
ΑΠΡΟΣΜΕΝΗ ΣΥΓΚΛΟΝΙΣΤΙΚΗ ΕΦΙΑΛΤΙΚΗ ΛΥΣΗ ΑΠΟΚΑΛΥΨΗ....

Ο ΕΡΡΙΚΟΣ ΑΝΔΡΕΟΥ δείχνει τα "δόντια" του σκηνοθετικά και δημιουργικά.

ΟΙ ΕΡΜΗΝΕΙΕΣ

Η ΒΟΥΛΑ ΧΑΡΙΛΑΟΥ στο ρόλο της ΑΝΝΑΣ ΜΑΡΓΚΟ

Α' ΓΥΝΑΙΚΕΙΟΣ ρόλος για την 29 χρονη τότε Εξαίρετη Ηθοποιό μας

Η ΒΟΥΛΑ ΧΑΡΙΛΑΟΥ στον "ΕΦΙΑΛΤΗ" παίζει μακράν το ΡΟΛΟ της ΖΩΗΣ της......!
Μια από τις καλύτερες ερμηνείες στον ΕΥΡΩΠΑΪΚΟ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟ.

Όμορφη, λιτή, γλυκιά και συνάμα απρόσιτη και μακρινή. Η Απόκοσμη ομιλία της σε κάνουν να ανατριχιάζεις για το "κάτι"στη σκέψη της. Τα συγκλονιστικά της μάτια μαγνητίζουν τον θεατή σε βαθμό εθισμού.
Προσωπικά συγκλονισμένος από μια ΕΡΜΗΝΕΙΑ που τιμάει το ΨΥΧΟΛΟΓΙΚΟ FILM NOIR
Οι τρόποι αντίδρασης του θυμικού της στις εξωτερικές σημαντικές ειδήσεις σε προκαλεί αίσθηση ρίψης παγωμένου νερού.
Ρεσιτάλ........!

Ο ΜΙΧΑΛΗΣ ΝΙΚΟΛΙΝΑΚΟΣ στο ρόλο του Δικηγόρου ΤΩΝΗ ΚΑΡΖΗ 

Τι να πεις για τον μεγάλο αυτό Ηθοποιό μας και ζεν-πρεμιέ εκείνης της εποχής...!
Ηθοποιός που συγκλονίζει σε μια ερμηνεία εδώ με την οποία αγωνίζεται με κάθε τρόπο να φτάσει στην αλήθεια. 

ΘΑΝΟΣ ΜΥΛΩΝΑΣ στο ρόλο του ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥ ΜΑΡΓΚΟ

Στο ρόλο του αδελφού της ΑΝΝΑΣ, και τέως συζύγου της ΕΥΗΣ ΛΙΝΑΡΔΟΥ, ο ΘΑΝΟΣ ΜΥΛΩΝΑΣ για μια ακόμα φορά "φωνάζει" ότι αυτού του είδους οι δεύτεροι υποστηρικτικοί ρόλοι στα Ελληνικά film noir ήταν η ΛΑΤΡΕΙΑ του, το ...σήμα κατατεθέν 

Η ΑΘΗΝΑ ΜΙΧΑΗΛΙΔΟΥ στο ρόλο της Μητέρας, όπως πάντα, ένας δεύτερος ρόλος, αρκετά σημαντικός εδώ, καταλύτης ανάμεσα στη κόρη και στο γιο.
Πάντα σοβαρή και μετρημένη η Εξαίρετη Ηθοποιός μας

ΣΤΑΥΡΟΣ ΞΕΝΙΔΗΣ, ΖΑΝΙΝΟ, ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΝΙΚΟΛΑΪΔΗΣ σε ρόλους ανθρώπων στις παρυφές του "περιθωρίου", ρόλοι όμως κλειδιά στην όλη δομή του φιλμ.
Ερμηνείες πιστές γεμάτες αμεσότητα


Η ΜΟΥΣΙΚΗ

Ο ΜΙΜΗΣ ΠΛΕΣΣΑΣ δηλώνει το δικό του μεγάλο "παρών" στην ταινία που μιλάμε

Καθαρά JAZZ αναφορές δίνουν ανάγλυφα μια ατμόσφαιρα του Αμερικάνικου FIlm noir σε όλο του το μεγαλείο.


ΣΤΙΓΜΕΣ ΚΛΕΙΔΙΑ

Η Φωνή της Ηθοποιού ΚΙΑΣ ΜΠΟΖΟΥ, όπου ερμηνεύει την "φωνή"της ΕΥΗΣ ΛΙΝΑΡΔΟΥ,
είναι ΕΚΠΛΗΚΤΙΚΗ.....!!!

Η "Σατανική" χροιά της, το απίστευτο σαρκαστικό της γέλιο δονούν τους εφιάλτες της νύχτας....

Και η σκηνή του ΦΟΝΟΥ του ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥ ΜΑΡΓΚΟ (ΘΑΝΟΥ ΜΥΛΩΝΑ)
η Μοναδική, ΕΝΤΟΣ ΚΑΔΡΟΥ, σκηνή δολοφονίας στην ταινία, με όλα τα στοιχεία του τρόμου και της αγωνίας.

Επίσης αυτές οι ΚΑΤΑΙΓΙΔΕΣ της νύχτας με το αστραπόβροντο που αυλακώνει συνεχώς τα σκοτεινά σημεία του μεγάλου επιβλητικού σπιτιού είναι μοναδικές.



Η Σκηνή της δολοφονίας εντός κάδρου, δεν έχει όμοιό της στον Ελληνικό Κινηματογράφο για το ύψος της NOIR αισθητικής της, σταθμός στα κινηματογραφικά δρώμενα.


ΟΙ ΒΡΑΒΕΥΣΕΙΣ

Η ΒΟΥΛΑ ΧΑΡΙΛΑΟΥ κερδίζει ΒΡΑΒΕΙΟ ΓΥΝΑΙΚΕΙΟΥ ΡΟΛΟΥ στο ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ 1961απολύτως επάξια, ενώ άνετα θα μπορούσε να σταθεί σε οποιοδήποτε από τα μεγάλα Κινηματογραφικά φεστιβάλς της Ευρώπης.

Επίσης το 1961, στο ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΥ ΝΕΟΥ ΔΕΛΧΙ, η ταινία παίρνει ΕΙΔΙΚΗ ΤΙΜΗΤΙΚΗ ΔΙΑΚΡΙΣΗ.




Αυτός, φίλες και φίλοι είναι "Ο ΕΦΙΑΛΤΗΣ".......

Μια ταινία στολίδι στο είδος αυτό του Ελληνικού αλλά και Ευρωπαϊκού Κινηματογράφου
Μια ταινία που δεν είναι απλώς τα 92' της διάρκειάς της αλλά θεωρείται ένα ΕΡΓΑΛΕΙΟ ΨΥΧΟΓΡΑΦΗΜΑΤΟΣ...

Ένα θρίλερ που κρατάει τον θεατή μαγνητισμένο και συγκλονισμένο λεπτό το λεπτό μέχρι το εφιαλτικό της τέλος, τη κορυφαία εκείνη στιγμή όπου ο
ΚΑΘΡΕΦΤΗΣ θα ......γίνει ΧΙΛΙΑ ΚΟΜΜΑΤΙΑ και τότε......τότε ναι.......οι δύο κόσμοι θα συναντηθούν.......το "ΣΥΝΕΙΔΗΤΟ" με το "ΑΣΥΝΕΙΔΗΤΟ" θα φτάσουν στην κάθαρση με ότι αυτό συνεπάγεται.....εκεί.........στο μισοφωτισμένο δωμάτιο του ξενοδοχείου, με τις σκιές να παιχνιδίζουν στα πρόσωπα χαρακώνοντάς τας σκληρά, γεωμετρικά, τεμαχίζοντάς τα, την ώρα που οι αντανακλάσεις από τα φώτα των μεγάλων διαφημιστικών πινακίδων στέλνουν πάντα το αντιφέγγισμά τους εκεί.......τη μοναδική στιγμή που η Μουσική του Μίμη Πλέσσα, τη μεγάλη εκείνη στιγμή γίνεται γεμάτη μελωδία και ζεστασιά ανθρώπινων συναισθημάτων.....

Για την αξία της Στατιστικής, "Ο ΕΦΙΑΛΤΗΣ" έκοψε 26526 εισητήρια σε Α' Προβολή, με σειρά 25η από τις 68 ταινίες της χρονιάς (1961).